Ze zien de vrolijke Shiba’s die vol energie over het gras rennen. Ze zien de foto’s van schattige pups met glanzende oogjes, en denken dat het allemaal vanzelf gaat. Maar achter elk nest, achter elke naam die bij Astra-Aphrodyte hoort, zit een verhaal dat je niet op een foto kunt vangen. Ze zien niet de spanning van de eerste dagen, de nachten waarin je wakker blijft, luisterend of elk pupje nog ademt. Ze zien niet de momenten waarop je stil bidt dat alles goed zal gaan — of de leegte als dat niet zo is. Elke geboorte brengt hoop. Elke pup draagt een droom in zich, en soms ook een stukje verdriet. Je leert al vroeg dat liefde en pijn hand in hand gaan in dit werk. Toch, als de zon doorbreekt en ik Michiko zie liggen, omringd door haar pups die zacht sabbelen aan haar buik, weet ik weer waarom ik dit doe. Omdat hier, in dit kleine wonder, alles samenkomt — zorg, toewijding, geduld, en een onvoorwaardelijke liefde die niet te beschrijven is. Mensen vragen me weleens: Hoe houd je dat vol

Welkom bij de geboorte van onze Shiba-puppy’s! Op 6 september 2025 zijn er vijf prachtige puppy’s geboren: Twee Black & Tan 2 Teefjes. Drie Rood 1 teefje en 2 Reuen Er is nog 1 sesam/rood teefje beschikbaar! Voor meer informatie ga naar ons contactformulier. www.astra-aphrodyte.nl

Lieve Taimatsu 17-05-2007 - 10-01-2023 Zoals een ster vol glorie brandde, zo was onze liefde voor jou, maar nu je in eenzame stilte belandt, voel ik enkel verdriet, zo rauw. Langzaam dooft je ster van licht en vreugd', je ouderdom neemt het laatste woord, weinig gelukzalige momenten nog in zicht, het hart dat vecht, is uitgeput, verstoord. Geen vertrouwen meer dat het beter wordt, mijn hart fluistert dat het einde nadert, aan alles waar wij voor stonden, komt langzaam maar zeker een keerpunt nader. Zoekend naar antwoorden, maar diep van binnen weet ik het al, twijfels verstrengeld met uitstel, hoe lang kun je nog zonder val? Mijn liefde voor jou, in dit gedicht vervat, maar het is de pijn die ik wil vergeten, wetend dat het einde komt, wij staan je bij, vol liefde en troost. Nu is het tijd om jou te laten gaan, met een zachte hand, een laatste groet, in onze harten leef je voort, in rust vind je nu jouw zoete toevlucht.

Lieve Shivan, 15-05-2005 - 09-02- 2022. Met een zwaar hart moeten we vandaag afscheid nemen van onze geliefde shiba. Met een leeftijd van 16 jaar en 8 maanden heb je een prachtig en lang leven geleid. Vanaf het moment dat je bij ons kwam, was je een bron van vreugde. Je aanwezigheid alleen al dwong respect af van alle honden om je heen. Je speelse blik en trouwe karakter hebben ons ontelbare vreugdevolle momenten bezorgd. Je was meer dan alleen een huisdier, je was familie. We zullen je altijd herinneren als een ware metgezel en een bron van onvoorwaardelijke liefde. Hoewel we je voor altijd zullen missen, zijn we dankbaar voor de prachtige tijd die we met je hebben gehad. Rust zacht, lieve vriend. Je zult voor altijd in onze harten voortleven. Until we meet again!! Shivan Europacup winner Nederlands Kampioen Duits VDH Kampioen Belgie Kampioen Brussel dog winner

Machiko de hoogvlieger Er was eens een energieke Shiba genaamd Machiko, die woonde in een rustig wijk aan de rand van een weelderig natuurgebied in de stad Leeuwarden. Machiko was niet zomaar een Shiba; zij had een ongewoon talent voor hoog springen. Haar sprongen waren zo indrukwekkend dat zelfs de lokale vogels, die bekend stonden om hun vliegbehendigheid, in bewondering toekeken. Met een ongelooflijke snelheid kon zij een aanloop nemen als je een bal gooide, haar poten raakten nauwelijks de grond. Op het moment van de sprong, schoot zij omhoog alsof ze vleugels had, en overtrof zij niet alleen onze andere honden, maar sprong zij zelfs over een klein tuinhek dat daar achter stond. Machiko landde dan sierlijk en keek even verward om zich heen, om haar op haar volgende sprong voor te bereiden. Vanaf die dag stond Machiko bekend als "Machiko de Hoogvlieger" en haar faam verspreidde zich ver buiten de grenzen van de stad. Mensen van uit de buurt kwamen zelfs naar onze vliegende Machiko k

Mijn eerste Shiba Het begon allemaal op een regenachtige zondagmiddag. Zo’n middag waarop je met een kop thee onder een dekentje op de bank zit, door Instagram scrollt en blijft hangen bij een video van een puppy. Niet zomaar een puppy. Een Shiba Inu. Zo'n vosachtige, met amandelvormige ogen en een staart als een opgerold kussentje. In de video doet hij een dansje op z’n achterpoten, piept hij charmant en geeft z’n pootje alsof hij het hele mensenras wil plezieren. “Dit,” dacht ik, “is geen hond. Dit is kunst.” Een week later stond ik bij een fokker. We hadden geappt, gebeld, achtergrondinformatie uitgewisseld en ik had me goed ingelezen. Dacht ik. “Ze zijn eigenzinnig,” zei de fokker nog met een klein glimlachje. “Zelfstandig. Denk goed na.” Ik knikte. Natuurlijk, dat hoorde ik vaker. Ik vond mezelf wel geschikt. Ik was immers geduldig, verantwoordelijk en dol op honden. Toen kwam hij naar me toe: brutaal, lichtvoetig, met een blik alsof hij me allang doorgrond had. Hij likte mijn han