Onze eerste Shiba
Mijn eerste Shiba Het begon allemaal op een regenachtige zondagmiddag. Zo’n middag waarop je met een kop thee onder een dekentje op de bank zit, door Instagram scrollt en blijft hangen bij een video van een puppy. Niet zomaar een puppy. Een Shiba Inu. Zo'n vosachtige, met amandelvormige ogen en een staart als een opgerold kussentje. In de video doet hij een dansje op z’n achterpoten, piept hij charmant en geeft z’n pootje alsof hij het hele mensenras wil plezieren. “Dit,” dacht ik, “is geen hond. Dit is kunst.” Een week later stond ik bij een fokker. We hadden geappt, gebeld, achtergrondinformatie uitgewisseld en ik had me goed ingelezen. Dacht ik. “Ze zijn eigenzinnig,” zei de fokker nog met een klein glimlachje. “Zelfstandig. Denk goed na.” Ik knikte. Natuurlijk, dat hoorde ik vaker. Ik vond mezelf wel geschikt. Ik was immers geduldig, verantwoordelijk en dol op honden. Toen kwam hij naar me toe: brutaal, lichtvoetig, met een blik alsof hij me allang doorgrond had. Hij likte mijn han